Zamanın iyi ve üretken olarak kullanımı konusunda zaman zaman kurslar düzenleniyor.
İşte bu kurslardan birinde zaman kullanma uzmanı öğretmen, çoğu hızlı mesleklerde
çalışan öğrencilerine, “Haydi, küçük bir deney yapalım.” demiş.
Masanın üzerine kocaman bir kavanoz koymuş. Sonra bir torbadan irice kaya parçaları
çıkarmış, dikkatle üst üste koyarak kavanozun içine yerleştirmiş.
Kavanozda taş parçası için yer kalmayınca sormuş: “Kavanoz doldu mu?”
Sınıftaki herkes, “Evet, doldu.” yanıtını vermiş.
“Demek doldu ha!” demiş öğretmen. Hemen eğilip bir kova küçük çakıl taşı çıkartmış,
kavanozun içine dökmüş. Kavanozu eline alıp sallamış, küçük parçalar büyük taşların
sağına soluna yerleşmiş.
Yeniden sormuş öğrencilerine: “Kavanoz doldu mu?”
İşin sanıldığı kadar basit olmadığını sezmiş olan öğrenciler: “Hayır, tam da dolmuş
sayılmaz.” demişler.
“Aferin!” demiş zaman kullanım uzmanı. Masanın altından bu kez de bir kova dolusu
kum çıkartmış. Kumu kaya parçaları ve küçük taşların arasındaki bölgeler tümüyle
doluncaya kadar dökmüş.
Ve sormuş yeniden: “Kavanoz doldu mu?”
“Hayır dolmadı!” diye bağırmış öğrenciler.
Yine “Aferin!” demiş uzman. Bir sürahi su çıkarıp kavanozun içine dökmeye başlamış.
Sormuş sonra: “Bu gördüklerinizden nasıl bir ders çıkardınız?”
Atılgan bir öğrenci hemen fırlamış: “Şu dersi çıkarttık: Günlük iş programınız ne kadar
dolu olursa olsun, her zaman yeni işler için zaman bulabilirsiniz.”
“O da doğru ama…” demiş zaman kullanım uzmanı. “Çıkartılması gereken asıl ders şu:
Eğer büyük taş parçalarını baştan kavanoza koymazsanız daha sonra asla koyamazsınız.”
Ve ardından herkesin kendi kendisine sorması gereken soruyu sormuş: “Hayatınızdaki
büyük taş parçaları hangileri, onları ilk iş olarak kavanoza koyuyor musunuz? Yoksa
kavanozu kumlarla ve suyla doldurup büyük parçaları dışarıda mı bırakıyorsunuz?”

Verimli Ders çalışmakla ilgili bir kitapçıktan küçük bir hikaye.

Fotoğraf 2006 yılına ait. Format atmadan önce kullandığım Güvenlik ve Registry programlarını lazım olur diye fotoğraflamıştım. Ekranda 7 sağ en altta ki Firewall’u da sayarsak, güvenlik ve hız için kullandığım program sayısı 8.

Şu an kullandığım Win Xp de durum farklı olmasa gerek. Ancak Linux’da kullandığım tek güvenlik programı “Firestarter” zaten Registry programlarına ihtiyaç yok.

Şimdi düşününce bu konuda programlar üreten firmalar ve Windows öyle ya da böyle bir iş birliği içinde olsa gerek. Keza aldığınız başka neye bu kadar güvenlik programı kurarsınız. İşletim sisteminde açıklar olduğu sürece bu firmalar her zaman para kazanacak.

İnternet’e bağlı bir bilgisayarınız olacaksa en azından bir antivirüs ve güvenlik duvarı kesinlikle gerekli. Ayrıca bunların yanında reklam virüslerine keyloggerlara karşı da programlar kurmalısınız. Tabi bu programların ücretsizleri olsa da en iyileri doğal olarak ücretli (bu firmaların çalıştırdığı yazılımcılar ve yaptıkları maliyet düşünüldüğü zaman bu zorunlu).

Bu iş sanırım paranın krallığına dönüyor. Dün “Arka Bahçe” adlı filmi seyrettim. Orada İlaç sanayinin çıkarları için nereleri göze aldıklarını kâr yapmak – ki bunlar şüphesiz gayet iyi kazanıyorlar -nasıl davranabileceklerini göz önüne seriyor. Keza Petrol şirketleri de daha onurlu çalışmıyor olsa gerek.

Siz yaptığınız sistemde kullanıcıya fazlasıyla yetki verirseniz – ki ev ve ofis kullanıcılarına fazla yetki vermek gereksiz-  kullanıcıda bilgisayarı Admin olarak kullanır. Birileri açıklarla dolu sistemler üretirse birileride o eksikleri tamamlar. – Biz mi ? 14. yüzyıl Yerli Amerikan halkı gibi koyunuz galiba -

Sıradan bir ev kullanıcısı neden İşletim Sistemine ,Ofis programına, Güvenlik Programlarına belki de bir bilgisayar kadar para harcasın. Sanırım bu pazarlama ile ilgili. Siz ürününüzü piyasada standart haline getirir tamamlayıcı programların sizin sisteminiz için yazılmasını sağlar bundan program yazarlarınında memnun kalmasını sağlarsanız , bilgisayar firmalarıyla bilgisayarlarını sizin işletim sisteminizle satmak için anlaşır , kurumsal müşteriler sağlar ve destek verirseniz , kendi sertifikalarınızın dünyanın her yerinde geçmesini sağlarsanız vs. gerisi gelir.

Tamamen gönüllü olarak – arada tabi kullanıcılar tarafından bağışlar yapılıyor – geliştirilen şeylerin aynı başarıyı sağlaması mümkün olmuyor.

Dindar yaratılanları Yaratan dan ötürü sever; dinci ise yaratılanları Yaratan dan nefret ettirmek üzere rahatsız eder İslam’ın vicdan adamlarından biri olan Muhammed İkbal (ölm 1938) dinciden söz ederken onun sadece dünyayı değil cehennemi bile berbat edebilecek bir yaratık olduğuna dikkat çeker.

Dindar düşmanlarının bile kendisinden emin olduğu kişidir Çünkü o rahmet insandır O bilir ve inanır ki bağlısı bulunduğu Hz Muhammed hem alemlere rahmettir hem de Emin (güvenilir kişi) unvanına sahiptir Dindar, muazzez Peygamberinin bu niteliklerine gölge düşürecek tavırlardan uzak durmayı hayatının en önemli işi bilir.
Dindardaki ahde vefa ahlakından dincide eser bulamazsınız Onun vefası bir tek şeyedir: Çıkarı Dinci çıkarına ters düşen hiçbir şeye ve hiçbir kişiye vefa göstermez

Dincinin yoksun olduğu şeylerin başında ahde vefa gelmektedir. Bu tespitin bir uzantısı olarak dindar kıymet bilir şükran bilir insandır Dinci ise nankördür

Dinci nankörlüğün en belirgin tecelli alanlarından biri de yaşadığı ülkeye nankörlüktür Dincinin ibadet haline getirdiği davranışlardan biri de kendi ülkesine sövüp saymak kendi ülkesiyle kavgalı olanlarla dostluk kurmaktır Bu dostluğun dine-imana şovenlerle bile kurulduğunu görürsünüz Çünkü dinci için din-iman, onun hesabına yaradığı sürece değer taşır.
Dincinin belirgin niteliklerinden biri de sürekli bir biçimde başkalarının dini-imanı hakkında hüküm vermektir Dinci Allah’ın kulları ile uğraştığının onda biri kadar Allah’a kul olmak için uğraşsaydı dünya cennete dönerdi.

Allah ile Aldatmak-   Yaşar Nuri Öztürk

Bu kitaba yeni başladım. Yaşar Nuri hoca ne güzel anlatmış Din kisvesi altında dini sömüren , iftira atan, kendinden olmayan herkese dinsiz diyenleri. Herkesin okuması gereken bir eser.

Word

PDF

Yine bir zabit beni Mustafa Kemal Paşa’nın karargâhına götürdü. Solda, toprak yığınlarının altında birkaç evin ışığı yanıyordu. Bir tek ses karanlıktan geliyordu. O da, telefon servisini yapan bir askerin: “İnler Katrancı, İnler Katrancı” diye bir köyle muhaberesiydi. Sağ taraf bir çukur. İçinden su geçiyor. Arkasında üç ev daha var. Bu evlerin arkasında, yine ışıkları yanan çadırlar, uzun ve sivri bir direk. Telsiz tesisatı. Köy yolları karanlık, çamur içinde. Ay batmış. Gece yarısı oluyor. Küçük bir tahta köprüyü geçerek öbür taraftaki eve gittik. Mustafa Kemal Paşa’nın muhafızları kapıda. Onlardan biri beni yukarıya çıkardı. Paşa’nın yaveri yüzbaşı Muzaffer Bey beni Paşa’nın odasına götürdü. Çok aydınlık ve tek lüks lambası olan bir Anadolu odası. Mustafa Kemal Paşa, oturduğu koltuktan güçlükle kalkmaya çalıştı. Çünkü, kaburga kemikleri hâlâ ağrılar içindeydi. Yanında Mustafa Kemal Paşa’nın ikiz kardeşiymiş gibi kendisine benzeyen bir miralay ayakta duruyor. Mustafa Kemal Paşa’ya doğru, kalbimle

mutlak bir hürmetle gittim. O mütevazı odada, bütün gençliğin bir millet yaşasın diye ölmeyigöze alan kararını temsil ediyordu. Ne saray, ne şöhret, ne herhangi bir kudret onun o odadaki büyüklüğüne yaklaşamaz. Gittim, elini öptüm.

Halide Edip Adıvar’ın Türkün Ateşle İmtihanı adlı kitabından bir paragraf.  Son bölümde ki vurgulama bana aittir.

“Onlar (Yunanlılar) Zafer ve megaloidea için dövüştüler, fakat Türkler ocaklarını ve
yurtlarını korumak için savaştılar.”

Albert Howe Lybyer

Halide Edip Adıvar’ın Türkün Ateşle İmtihanı adlı kitabını okurken rastladım bu cümleye. Kurtuluş savaşını en iyi anlatan cümlelerden biri olduğuna şüphe yok.

Blogger’a bugün itibariyle erişim engellendi. Bizim daktilo devrinde kalmış hakimlerimiz halen bu kanunu değiştirmeyen meclis ve çoğunluğu oluşturan akp, bize her istediğini yaptıran demokrasi,özgürlük derken bu konuya hiç değinmeyen Avrupa Birliği başta olmak üzere tüm yetkililere …

Bu sefer bu utancı bize kim yaşattı merak ediyorum. Yine Adnan Oktar (Harun Yahya) ve saz ekibi olabilir mi? Ki onların Doctus’u blog hizmeti verdiğinde kapattırdıklarını iyi hatırlıyoruz.

Bir süre önce blogumu Blogger da mı yoksa WordPress de mi yayınlayacağıma karar vermiştim. Blogger’ı seçsem yine emeğin heba olacaktı. Ki daha önce WordPress de ki blogum zamanında engelleme yüzünden ulaşılamıyordu.

Engellemeler nereye kadar gidecek merak ediyorum. Bir sınır olacak mı ? ya da yetkililer utanacak mı?

“Kuşku edilmemek gerekir ki, Ermeni kırımı üzerine söylenen sözler gerçeğe uygun değildi. Tam tersine güney bölgelerinde yabancı kuvvetlerce silahlandırılan Ermeniler, koruyucularından yüz bularak bulundukları yerlerdeki Müslümanlara saldırmakta idiler, öç alma düşüncesiyle her yerde acımasızca öldürme ve yok etm-î yolunu tutmakta idiler.”

Mustafa Kemal

Lodos Lugat 2000

İndir ; http://www.lodos.com/download/lugat2000.zip

Şu an fazla bir gelişme olmasa da ilk sayı öyle ya da böyle çıkar ama önemli olan bu değil önemli olan devamlılık ve görevlerin eşit dağıtılmasıdır. Bir iki kişiye yük binince bir,iki sayı çıkarılabilir ama ne bundan dergiyi ağırlıklı olarak hazırlayanlar ne de okuyucular zevk alabilir.

Önlerinde benzer evreleri geçirmiş Pardus-Linux E-Dergi var. Orada ağır işlerin altına bir iki kişi girdi sırf dergiyi çıkarmak için ama bunun sağlıklı bir yöntem olduğunu söyleyemeyiz ki şu an dergi çalışmaları çok ağır işliyor ve aksıyor neden ? Melen dergiyle uğraşmayı bırakıp İstihza forumdan ayrıldığı için mi ? İçerde ne oldu bitti hiç bir bilgim yok ama dışardan göründüğüne göre alâkası yok. Devam etselerdi de kaç dergi daha çıkardı ve bunların içeriği ne kadar kaliteli olurdu tartışılır. Tamam , sorumluluk aldılar emek verdiler çaba verdiler ama dergi içeriğine baktığımda çoğu bölüm dergi sayfası tamamlansın diye var gibi görünüyor.

E-dergiler için tabi birde içerik konusu var. Forumlarda , wikilerde olan şeyleri ters düz edip dergiye eklenmesinin manası olmaz. Yeni ve kaliteli şeyler olmadan bu iş olmaz. Bütün Enixma sayılarını arşiv olarak bilgisayarımda tutarım ve bazen gerçekten işe yarıyor. Yazılar o gün yaramazsa başka zaman işime yarıyor. Oradakilerin bugün olmazsa yarın işe yarayacağına emin oluyorum. Bu okuyucu için önemlidir.

Hoş gerçekten herkes uğraşıp harika bir iş çıkarsın hedef kitle kaç kişi ? bunun size geri dönüşü ne olacak , bu dergi ne kadar aksamadan çıkabilecek ? hepsini düşünmek gerekir.

Ortada bir emek var bu kesin ama organizasyon ve ilgi de olmazsa olmaz.